Nog even snel iets eten in een restaurant op een Franse airport na een bezoek aan mijn familie. Samen met mijn familie lopen we het restaurant binnen en willen aan een grote tafel in het midden van de ruimte gaan zitten.

We worden tegengehouden door de beveiligingsmedewerkers die enorm opvallend, heel geheimzinnig aan het doen zijn. We mogen niet gaan zitten aan de tafel maar ze wijzen ons een tafel een paar meter verderop aan.

De beveiligers proberen een stuk van twee bij drie meter om de betreffende tafel af te zetten met "politie-afzettings-tape". Het lukt niet want er is niet echt iets om het aan vast te maken. Ondertussen zijn twee collega's van hen aan het kijken naar een klein rugzakje onder een van de tafeltjes.

Opeens begrijp ik dat het gaat om een bagagestuk dat niet bij iemand hoort. Of niet meer bij iemand hoort omdat diegene het is vergeten. Natuurlijk heeft elke zich-zelf-respecterende airport hier een duidelijk protocol voor want je weet natuurlijk nooit.

Nog twee collega's, deze keer van de politie, komen erbij. Terwijl alle reizigers in het restaurant en alle gezinnen met kinderen rustig doorgaan met eten maakt een van de agenten nu heel voorzichtig het ritsje van het rugzakje open en haalt één voor één alle spullen eruit terwijl 5 collega's van dichtbij over zijn schouder meekijken. Een glimlach verschijnt op hun gezicht.

En of er nu een teddybeer of een goed boek over veiligheid op luchthavens in de rugzak zat we zullen het nooit weten.

En wij, wij voelen ons enorm gerustgesteld.

Tags: Beveiliging, Airport